Stigmatisering

Wat denken anderen erover?

Helaas is het fenomeen stemmenhoren niet alleen in het beeld van mensen zonder professionele kennis, maar ook van veel medische mensen onlosmakelijk verbonden met een psychiatrische ziekte. Stemmenhoren hoort nog altijd bij “gekte”. Stemmenhoorders worden vaak aan stigmatisering en discriminatie blootgesteld. Daarmee bedoelen we dat er nog veel vooroordelen bestaan over stemmenhorende mensen, ze worden belachelijk gemaakt, niet serieus genomen, als buitenstaander gezien of als ‘niet normaal’ bestempeld.

Om niet voor gek verklaard te worden of afgewezen te worden, verzwijgen stemmenhoorders vaak hun ervaringen en houden die lange tijd geheim. De vooroordelen tegenover stemmenhorende mensen en de angst als psychisch ziek gezien te worden, zorgen ervoor dat vele stemmenhoorders in een isolement terecht komen, dat ze sociaal buitenspel staan. Om dat te verhinderen, spreken ze met niemand over hun ervaringen.

Hoe belangrijk het is om snelle toespelingen en oordelen te vermijden laat de eerste wereldwijde studie naar uitlokkende factoren (triggers) en naar de prognose van stemmenhoren bij kinderen en jeugdigen zien, door Sandra Escher en haar medewerkers (2002a, 2002b, 2003, 2004). Ze kon aan de hand van haar onderzoeken laten zien, hoe groot de invloed van de sociale omgeving was op de manier waarop kinderen met hun stemmen omgingen. Sandra Escher ondervroeg in een drie jaar opvolgend onderzoek 80 kinderen en jongeren die stemmen hoorden over het ontwikkelingsverloop van hun stemmenhoren.

Deze tekst is geschreven door Elke Stammer van het Netzwerk Stimmenhören, de Duitse versie van Weerklank en is met haar goedkeuring vertaald in het Nederlands.